Po długiej przerwie...

Prawie dwa lata temu założyłam tego bloga. Chciałam się "wypisać", wywalić z siebie wszystko, co mi leżało i dochodzić do siebie po drugiem epizodzie. Udało się to bez bloga. Dziś weszłam tu z zamiarem skasowania tego wszystkiego. Po dłuższej chwili pomyślałam:" A dlaczego? Ze strachu? Wujek Google i tak wszystko zapamięta". Boję się, że trafi tu ktoś, kto mnie zna, a kto nie wie, nie zna mojej historii. Nie daj Boże ktoś z nowej pracy. Choć w sumie to mało prawdopodobne. Zresztą jakie to ma znaczenie. Już się chyba nie boję tak jak kiedyś.

W ogóle dużo się zmieniło przez te dwa lata. Po wyjściu ze szpitala wróciłam do pracy jak już wspomniałam i wszystko było ok. Skończyłam staż i po miesiącu znalazłam kolejną pracę. Świetne towarzystwo, praca mierna, zarobki głodowe. Dlatego po roku zdecydowałam się na zmianę i jestem tu gdzie jestem.

Cały czas biorę leki. Już się nie łudzę, że bez nich dam sobie radę. Choć owszem, pewnie bym dała, ale kolejny epizod przyszedłby prędzej czy później. To tylko kwestia czasu. Na szczęście są tak dobrane, że prawie nie odczuwam ich działania. A może to tylko pozory, nie wiem.

Już nie śpiewam. Ostatni koncert miałam w lutym, po wyjściu ze szpitala. Przez pewien czas miałam w sobie motywację, że działać muzycznie, ale potem mój gitarzysta wyjechał i nie było z kim grać. Od tamtego czasu była raz na jam session, ale jakoś mi nie poszło to śpiewania. Zestresowałam się i nie pokazałam na co mnie naprawdę stać. A szkoda, bo muzycy byli zawodowi. Nie wiem, może coś się jeszcze znajdzie, może coś popróbuje. Póki co jednak zbyt mocno poświęcam się nowej pracy.

Na dziś to tyle. Postaram się pisać częściej. Może ktoś zacznie czytać:).

Dobrze się dzieje.

Jutro albo pojutrze coś więcej.

Teraźniejszość

Gały mi spuchły:).

Dziś niemal cały dzień poświęciłam na wklepywanie zaległych notek. Chciałam, żeby ktoś, kto to przeczyta, poznał moją historię. Nie chciałam zaczynać od tego, że właśnie wychodzę z drugiego epizodu choć właśnie tak jest.

Chcę, żeby ktoś, kto to przeczyta zobaczył, że mam schizofrenię i normalne życie. Czekam mnie teraz wiele zmian, więc zapowiada się blog z wartką akcją:).

Czytajcie mnie, proszę:).

16 stycznia 2011

Nie wiem po co aż tak bardzo się bałam. Co prawda nie było mnie niemal dwa miesiące, ale nie było się czego bać. Wszystko jest jak najbardziej ok.

Dziś wróciłam do pracy. Nikt o nic nie pytał. Bałam się, że zaczną mnie inaczej traktować, ale wszyscy zachowują się jakby nic nie wiedzieli i to mi bardzo odpowiada.
Wiem już na pewno, że w lutym będę musiała szukać pracy, bo firma tnie koszty, więc pierwsza lecę ja. I nie chodzi o robotę, ale o to, że jestem tam najkrócej. Czyli, że wszystko zaczynam od nowa.

Bardzo mi dobrze z H. Mieszka też z nami T. We trójkę stwierdziłyśmy, że dobrze się złożyło, że mieszkamy razem, że jesteśmy sobie teraz potrzebne. T. i H. na swoich zakrętach życiowych, ja na moim schizofrenicznym zakręcie. Będziemy się wspierać. I to jest najważniejsze

31 grudnia 2011

Jestem już w domu. Nareszcie. Nie wiem czy tylko teraz tak jest czy rzeczywiście tym razem będzie inaczej.

Po pierwsze zmienili mi leki. Teraz jest Zeldox i Perazinum. Niestety aż dwa neuroleptyki, ale czuję się o dziwo lepiej niż na samym Rispolepcie. Mój nowy lekarz jest o niebo lepszy niż poprzedni. Ufam mu i on ufa mi. Po kilkudniowym pobycie w szpitalu dał mi wolne wyjścia najpierw z rodziną, a potem też ze znajomymi. Mówiłam mu gdzie chodzę i dlaczego się boję. Mówiłam mu o wszystkim, a on w zamian obdarzał mnie zaufaniem. Przybrało to nawet karykaturalną formę, bo pacjenci widzieli, że jestem traktowana generalnie tak jak chcę. Dostawałam wszystko, czego chciałam. Wystarczyło poprosić. Przezywali mnie Wielkim Bratem i myśleli, że donoszę, a ja nigdy nie poruszyłam w gabinecie innego tematu niż moje własne problemy. Nie przejmowałam się tym. Skupiłam się na sobie i swoim powrocie do zdrowia i jak zwykle miałam olbrzymie wsparcie.

Dziś jestem w domu. Zajmuję sobie ciągle jakoś czas, żeby nie myśleć, żeby nie wracać do tego, co złe. Cały czas ktoś mnie odwiedza, ja odwiedzam kogoś, żeby nie musieć sobie głośno i wyraźnie powiedzieć: „Myliłaś się. Jesteś chora.”

Dziś jest Sylwester. Nie mam zamiaru spędzać go w domu. Pierwsza i Druga K. zabierają mnie ze sobą na przebieraną imprezę. Wszystko ułożyło się tak, że nawet będzie tam dla mnie miejsce do spania, gdy mnie zetnie po wieczornej dawce leków. Na tę okoliczność wymyśliłam sobie stosowne przebranie. Będę Kopciuszkiem. Mam piękną balową suknię i… jednego zgrabnego bucika. Będę chodzić, szukać księcia, a po północy po prostu zniknę.

24 grudnia 2011

Nie zdążyłam. Chciałam wysłać pamiętnik na konkurs i nie zdążyłam.

Pokręcił się też cały mój zamysł. Pisząc go zdaję się mówić do czytelnika: „Spójrz, przeszłam przez piekło, ale żyję tak jak Ty. Tacy ludzie jak ja są obok Ciebie i pewnie nawet nie zdajesz sobie z tego sprawy. Spójrz, jesteśmy NORMALNI.” Z kolei do takich jak ja mówię: „Zobaczcie, schizofrenia to nie wyrok. To że ktoś Wam powiedział, że już zawsze tak będzie i że trzeba nauczyć się z tym żyć, nie jest prawdą.  Ja nie biorę już leków i wróciłam do normalnego życia. Poza tym leki wcale nie pomagają, prawda? Ok, może wyciągają Cię z psychozy, ale wrzucają w bagno skutków ubocznych. Uwierzcie, że można czuć się dobrze bez nich!”

Dziś właściwie już nie wiem, co mam pisać. Są święta. Nie czuję ich. W domy stoi choinka, lecą kolędy i wszystko jest cudownie jak zawsze, ale ja wczoraj wyszłam ze szpitala.

Przyszedł drugi epizod. Nie wiem, o czym mam dalej pisać.

15 listopada 2011

Wyprowadziłam się. Mieszkam teraz z H.

Nie mogłam już dłużej tam wytrzymać. Niby nie wierzę w to, co usłyszałam, ale jakoś nie mogę tam już być. T. i tak nie mieszka z nami już od miesiąca, bo rozstała się z M1. Już nic nie jest tak jak było. Musiałam zmienić powietrze, bo A. zaczęły mi wyjątkowo działać na nerwy. Dobrze mi z H. Mamy kota i jest git. Tylko ze snem mam ostatnio problemy. Gdzieś z tyłu głowy kołacze mi się gdzieś lekarz. Nie wiem tylko czy to przemęczenie czy sygnał alarmowy.

We’ll see. Niech przyjdzie już słońce po tej burzy.